Сайт Міхася Южыка Понедельник, 18.12.2017, 17:40
Приветствую Вас Гость | RSS
Главная | Блог | Регистрация | Вход
» Меню сайта

» Наш опрос
Оцените мой сайт
Всего ответов: 85

» Форма входа

Главная » 2010 » Февраль » 28 » Памерацца членамі
15:35
Памерацца членамі
Беспаваротна пераканаўся, што беларускія літаратурныя крытыкі не разглядаюць пісьменнікаў інакш як славалюбных хітрых істот, якім важна адно: залезці вышэй па іерархічнай лесвіцы айчыннай літаратуры і там красавацца. А для гэтага ў нашых жулікаватых пісьменнікаў ёсць процьма разнастайных каварных сродкаў, апроч аднаго – пісаць сапраўды высокамастацкія тэксты.
 
Нашы крытыкі апрыёры ставяцца да пісьменнікаў з недаверам, маўляў, ведаем вас, як аблупленых, нічога вы самастойна прыдумаць не здольныя, а займаецеся эпігонствам, то бок здзіраеце ў вялікіх пісьменнікаў мінулага сюжэты, пазычаеце тыпажы; эх вы, літаратурныя неданоскі... Ну ды мы вас! Чакайце!
 
Крытыкі шчыра ўпэўнены, што раней жылі нейкія адмысловыя, Богам адораныя людзі, якія стваралі шэдэўры літаратуры, якіх азаралі геніяльныя ідэі, а вось сярод сучасных беларускіх літаратараў такіх быць не можа ў прынцыпе. Чаму? А крытыкі і самі не ведаюць, чаму ж адбылося такое генетычнае выраджэнне. Раней былі вялікія песняры К і К, цудоўны гістарычны раманіст К, тонкі лірык Б, а цяпер адны бяздарныя эпігоны і перасмешнікі Г і Х.
 
Ох, цяжка прызнаць прарока ў сваёй айчыне, ох, невыносна ўсведамляць, што побач з табой жыве і яшчэ не памёр геній, на чатыры галавы за цябе вышэйшы і разумнейшы... Яшчэ з болем у сэрцы можна прызнаць жывым класікам некага ў іншай краіне, асабліва калі ён лаўрэат нейкага Шнобеля. А вось наконт сваіх – жаба душыць. Не, свае абавязкова мусяць быць бяздарнасцямі, шэрасцямі, шараговасцямі – каб вочы не засцілі.
 
Што могуць свае? Ды, вядома ж, толькі эпігонствам займацца, па-чорнаму зайздросціць сабрату, перапісваць, кампіляваць, падладжвацца пад вялікіх замежных пісьменнікаў ці сваіх класікаў. Таму што яны генетычныя вырадкі. Наша літаратура пачалася з двух К і скончылася на трэцім К. (О, мудрыя, добрыя, духаборныя, самаадданыя, самаахвярныя рупліўцы беларускага слова!) Што ўсе трое добра прыкладаліся да чаркі, а адзін дык і наогул адпіў мазгі і пячонку – гэта нішто. Генію ўсё ні па чым, ён і ў алкагольным дурмане цверазейшы і разумнейшы за ўсіх вас разам узятых. «Эх, были люди в наше время, не то, что нынешнее племя». Так, багатыры – не мы.
 
Гэта раней людзі тварылі дзеля высокай ідэі, цяпер жа адно за месца пад сонцам змагаюцца. Сучасныя беларускія пісьменнікі ў вачах нашых крытыкаў не гутараць з музай сам-насам, канешне не! Яны проста членамі мераюцца – у каго большы, а таму не-не – і зжульнічаюць, не-не – і прыпішуць сабе лішнія два сантыметры, украўшы ў славутага, знанага, непераўзыдзенага (ну ладна – замежнага сучасніка) сюжэцік, фразачку, геройчыка, тыпажык, думачку. Ох, хітруны! Ух, шэльмы...
 
Але ж мы, беларускія крытыкі, іх бачым як на далоні, усю іхнюю грахоўную прыроду вывучылі дасканала, усю іхнюю дробязную зайздрослівасць, усю іхнюю бяздарнасць і не падмацаваную нічым пыху ўбачылі і гатовыя любога на чыстую ваду вывесці. І выведзем! А не дай Бог нехта вытыркнецца – дык па макаўцы доўбняй яго. Назад у багну, у наша беларускае адвечнае балота і там сядзі! Цыц!
 
У якасці эпілога (для тых, хто здольны вобразна мысліць):
 
Неяк граф Леў Талстой, чытаючы Мапасана, здзіўляўся, чаму ў яго творах ўсе жанчыны бл...зі, а ўсе маці – святыя. "Як такое можа быць?!” – смяяўся яснапалянскі мудрэц.
Просмотров: 761 | Добавил: NORAD | Рейтинг: 5.0/2
Всего комментариев: 1
1  
І?
Куды стрэл? З лука - ў неба?
Міхась, прабач - такое чытаць у ЦЯБЕ агідна.
Пра каго ты? Дзе хоць адно прозвішча? (Хоць трэба як мінімум - два...)

» Поиск

» Календарь
«  Февраль 2010  »
ПнВтСрЧтПтСбВс
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728

» Архив записей

» Друзья сайта
  • Официальный блог
  • Сообщество uCoz
  • FAQ по системе
  • Инструкции для uCoz


  • Copyright MyCorp © 2017